Beth Gibbons is één van onze favoriete artiesten, het werk dat ze met Portishead gemaakt heeft, zit inmiddels in ons DNA. Er zijn dagen dat we haar als de godin van de muziek vereren, alles dat ze aanraakt verandert in goud — en dat is bij haar soloalbum niet anders. Geduldig moesten we zijn: vier albums in dertig jaar Portishead.

Lives Outgrown is een diep ontroerend werk dat haar artistieke transformatie markeert. Gibbons brengt een persoonlijk, introspectief geluid dat zich losmaakt van haar triphop-verleden. De thematiek is intens — verlies, ouder worden, de stille ruimte die dat achterlaat — als een reflectieve reis door melancholie en hoop, zonder dat het ooit zwaar aanvoelt.

De arrangementen zijn rijk en gelaagd, met strijkers en blazers die ontzettend vernuftig op elkaar zijn afgestemd. Producer James Ford speelt op dit album wel twintig verschillende instrumenten, maar er is nergens een noot teveel. Het is met zoveel aandacht gemaakt alsof alles perfect moest zijn om Gibbons in al haar grootsheid te laten stralen — en dat lukt.

Floating on a Moment en Whispering Love tonen haar talent ten volle: rauwe emotie en technische verfijning in één adem, zowel kwetsbaar als groots. En dan is er Rewind, waar krachtige percussie en een weelderige muzikale textuur samensmelten en vleugjes Portishead naar boven komen — het verleden dat even om de hoek kijkt, zonder dat het album er in blijft hangen.

Live was dit een van de meest bijzondere concertavonden in jaren. In juli op Down The Rabbit Hole. Ga het zien.