J. Mascis – Elastic Days

Posted by on jan 22, 2019 in Recensies
J. Mascis – Elastic Days

J. Mascis heeft niets meer te bewijzen. De frontman van Dinsoaur Jr. is een monument in de Amerikaanse rock. Zijn kenmerkende zeurderige zang herken je uit duizenden, maar nog herkenbaarder is het geluid dat hij uit zijn gitaar haalt. Krakende met distortion overladen gitaarsolo’s die het geluid van Dinsosaur Jr. grotendeels bepaalden en waarmee een hele generatie indierockers in de jaren tachtig mee opgroeide (niet voor niets bracht gitaarfabrikant Fender een J Mascis-versie van de Jazzmaster uit).

Met zijn laatste solo-album Elastic Days volgt J. Mascis een engiszins beproefd recept. Solo heeft Mascis meer oog voor wat softere kanten wat resulteert in melodieuze pop-rocksongs en meer dynamiek. Wel is de werkwijze in elk van de 12 tracks vrijwel exact hetzelfde: akoestische gitaar en Mascis‘ vocalen (die opvallend goed klinken) trappen het nummer af, drums (Mascis zelf!) vallen in maar staan in dienst van het nummer en dan de Mascis trademark rond de twee minuten: de Jazzmaster waaruit een splijtende solo wordt getrokken. Op papier klinkt het wat verwarrend, zelfs wat suf: akoestische gitaarliedjes waarin opeens uit het niets gitaargeweld in wordt gegooid. Maar Mascis maakt deze combinatie geloofwaardig. Dat deed hij al in eerder solo-werk, maar met Elastic Days legt hij zijn eigen lat nog hoger. Schoonheid en eenvoud kenmerken liedjes als See you at the movies of I went Dust. De basis is geen grove muur zoals bij Dinosaur Jr, maar Mascis’ rustig tokkelende akoestische gitaar. Dat hij daarna telkens zijn kernmerkende solo tevoorschijn haalt versterkt het geheel juist. Zijn solo’s zijn niet zozeer een machotrip maar meer een emotionele uitlaatklep.

Na ruim dertig jaar in het vak is J. Mascis‘ geluid verankerd én heeft het nog steeds bestaansrecht. Als Elastic Days iets bewijst, is het wel dat Mascis als ouwe rot zich makkelijk kan meten met nieuwere generaties. Dit is geen album van een bejaarde rocker die nog probeert te teren op zijn oude glorie. Dit is misschien wel zijn beste solo-album tot nu toe gemaakt door een muzikant pur sang die nog steeds regeert in de indie-rock wereld.