Mark Lanegan – Blues Funeral

Posted by on feb 11, 2012 in Recensies | No Comments
Mark Lanegan – Blues Funeral

Het was even wennen toen ik het nieuwe album Blues Funeral van Mark Lanegan aanzette. Ik keek nog een keer of het wel het goede album was en toen zette hij zijn kenmerkende en schitterende stem in. Hij heeft zijn stijl in sommige nummers totaal veranderd, maar na enkele luisterbeurten is het weer een album van Mark dat ik koester. Het was het acht jaar wachten op zijn solovervolg waard!

 

Bio

Lanegan begint zijn muzikale carrière als zanger van de Screaming Trees. De drummer van deze grunge band, Marck Pickerel, werkt later samen met Nirvana. Lanegan wordt door deze connectie goed bevriend met Kurt Cobain en schrijft het nummer The last one in the world, na het overlijden van Cobain. Tijdens zijn werkzaamheden voor zijn eigen band, brengt Lanegan een aantal solo albums uit. De Screaming Trees gaan in 2000 uit elkaar, datzelfde jaar werkt Lanegan mee aan het ongekende succes van de Queens of the Stone Age, Songs for the Deaf.  In nummers als Radio

Lanegan staat bekend om zijn zware whisky stem, het doet denken aan Tom Waits die een nacht flink heeft doorgetrokken. Hij heeft misschien niet een groots bereik met zijn stem, maar weet de luisteraar wel te hypnotiseren. De samenwerkingen die Lanegan met andere artiesten aangaat zijn stuk voor stuk een muzikale successen, zijn voorlaatste album, Hawk, met Isobel Campbell is daar een klinkend bewijs van. Het is een bijzonder album waarnaar zeker geluisterd moet worden!

 

Verdieping

Op Blues Funeral heeft Lanegan zijn typisch akoestische geluid achter zich gelaten. Dat is misschien meteen de titelverklaring. Het openingsnummer, The Gravedigger’s Song herinnert nog wel aan zijn tijd bij the de Queens of the Stone Age, maar het gat is gegraven om de akoestische gitaar in te begraven en ruimte te maken voor synthesizers, drumcomputers en wazige gitaareffecten. Het album heeft daardoor een echte 80’s vibe over zich heen hangen. Alsof we dertig jaar terug zijn gegaan in de tijd. Het nummer Ode to Sad Disco – geniale naam voor een nummer – is daar misschien een verwijzing naar.

 

Waar ik eerst echt moest wennen aan de nieuwe sound, vind ik het album nu wel geniaal. Het was ook al bijna niet voor te stellen dat Lanegan een ruk album zou maken. De samenwerking met onder andere Jack Irons (Pearl Jam), Josh Homme en Alain Johannes (beide QOTSA) kon ook niet leiden tot een debacle. Het album is in de studio van Johannes in LA opgenomen, de stempel van Johannes is in enkele nummers goed te horen. Gray Goes Black is een heerlijk Tarrantino-achtig nummer. Het rifje schijnt van Jonny Greenwood afkomstig te zijn (Radiohead). Het ritme blijft maar lekker gaan en de hypnotiserende stem van Langegan maken het echt een perfect lounge nummer.  Phantasmagoria Blues lijkt meer op wat we kennen van Lanegan. Het voelt vertrouwd, dat is misschien de beste omschrijving. Iets minder synths, iets meer gitaar en Alain Johannes op gitaar en met stem in het achtergrondkoortje. Helaas staan nog niet alle nummers op Youtube, dus op naar de winkel! Zodra ze beschikbaar zijn worden ze geplaatst! Het album is wel op Spotify te luisteren of hieronder!

 

Het enige negatieve van het album dat ik kan bedenken is dat zijn stem af en toe tweede viool speelt. Ondanks dat Gray Goes Black een fantastisch nummer is overstemt de muziek zijn stem af en toe en die stem is juist zijn kracht. Het blijft desondanks een fantastisch album, acht jaar wachten is lang, maar het ook waard. Gelukkig had hij genoeg side projecten.

Comments

comments

Leave a Reply

Reactie Spam Blokkade door WP-SpamShield